Հեղինակ` Աշոտ Գրիգորյան

Վասիլի Ակսյոնով՝ ամենաջազայինը ռուս գրականության մեջ

Խորհրդային հասարակարգը բարդ, հակասություններով լի երևույթ էր․ այն ուներ իր ստորջրյա հոսանքները՝ այլախոհական շարժումներ, ընդհատակյա տնտեսություն, ռոք երաժշտություն, ենթամշակույթներ, և ի վերջո՝ բոհեմն ո...

Մեծ մենակյացը՝ Թոմաս Փինչըն

Նա համարվում է ապրող անգլիագիր գրողներից թերևս խոշորագույնը, ժամանակակից դասական։ Նրան համեմատում են կինոաստղ Գրետա Գարբոյի հետ, որը հրաժարվելով հանրային կյանքից, ասել էր․ «Ուզում եմ մենակ մնալ&...

Թբիլիսիի խամրող, բայց անմոռաց հայկական դիմագիծը

Սեպտեմբերյան ողբերգությունից հետո, երբ հոգեկան ցավն այլևս անտանելի դարձավ, որպես յուրօրինակ փրկօղակ նախընտրեցի միջավայրի գիտակցված փոփոխությունը․ խելահեղ ամենժամյա նորություններից գոնե փոքր-ինչ անջրպե...

Սարյան և Պետրով-Վոդկին. մի համախոհության և անջրպետի պատմություն

1900-ի աշնանը երիտասարդ ռուս նկարիչ Կուզմա Պետրով-Վոդկինը գրում էր մորը․ «Ինձ հետ սենյակում մի ընկեր է բնակություն հաստատել․․․ Նա դուրեկան տղա է՝ հայ, վաղուց եմ ճանաչում նրան»։ Պետրով-Վոդկ...

Անդրանիկի երևանյան և թիֆլիսյան հետքերով

Երկու հարևան հանրապետությունների մայրաքաղաքներում՝ Երևանում և Թբիլիսիում մինչև օրս Զորավար Անդրանիկին նվիրված որևէ հուշատախտակ չի տեղադրված, ուստի սոսկ տքնաջան, երկարատև աշխատանքի միջոցով կարելի է հայ...