Ժամանակի բույրը կամ միակ տունը ավերակների մեջ
Այսօր այնքա՜ն թեթև եմ, քո վերջին երազից ավելի թեթև, որ հանգիստ կարող եմ տեղավորվել աչքերիդ վրա, իսկ եթե այդ րոպեին անձրև լինի՝ կոպերիդ տակ։ Մի՜ թարթիր ինձ, ես ուզում եմ քեզ հետ նույն երազը տես...
Այսօր այնքա՜ն թեթև եմ, քո վերջին երազից ավելի թեթև, որ հանգիստ կարող եմ տեղավորվել աչքերիդ վրա, իսկ եթե այդ րոպեին անձրև լինի՝ կոպերիդ տակ։ Մի՜ թարթիր ինձ, ես ուզում եմ քեզ հետ նույն երազը տես...
Նա միշտ նստում էր պատուհանի գոգին․ այն կողմում, ուր արևը մահանում էր օրվա վերջին, ինչպես հոգնած թիթեռնիկը՝ ապակու վրա: Նրա ձեռքերը կային, բայց չէին շոշափում, նրա աչքերը կային, բայց չէին տեսնում, միայն...
Ժամանակը Աստծո լռությունն է, որտեղ թաքցնում ենք մեր մեղքերը` չմտածելով, որ հրեշտակները գիտեն դրանց տեղը... Ամեն օր արթնանում եմ այն ծառի բնում, որը վկա էր իմ առաջին քայլերին, որի արմատները փոր...
Նա վազում էր ծովի ափով և նրան փոքր-ինչ ուրախացնում էր, որ իրենից բացի ոչ ոք չկա ափին: Ծովը հայացքով կանչում էր արևին, և արևը չէր փորձում ընդդիմանալ. արևին դուր էր գալիս պարտվել ծովին, որովհետեւ ծովը...
Տղամարդը հավաքեց չոր փայտերը, դրեց իրար վրա ու վառեց կրակը։ Երկինքը կլանում էր կայծերը ու հետ չէր տալիս, երկինքը սովոր է ամեն ինչ առնել-տանել: Ուզեց լաց լինել, բայց զգաց, որ աչքերը չոր են, նորից...