Հեղինակ` Հերմինե Ավագյան

Ժամանակի բույրը կամ միակ տունը ավերակների մեջ

Այսօր այնքա՜ն թեթև եմ, քո վերջին երազից ավելի թեթև, որ հանգիստ կարող եմ տեղավորվել աչքերիդ վրա, իսկ եթե այդ րոպեին անձրև լինի՝ կոպերիդ տակ։ Մի՜ թարթիր ինձ, ես ուզում եմ քեզ հետ նույն երազը տես...

Ներս գալուց առաջ

Նա միշտ նստում էր պատուհանի գոգին․ այն կողմում, ուր արևը մահանում էր օրվա վերջին, ինչպես հոգնած թիթեռնիկը՝ ապակու վրա: Նրա ձեռքերը կային, բայց չէին շոշափում, նրա աչքերը կային, բայց չէին տեսնում, միայն...

Շառաչը

Նա վազում էր ծովի ափով և նրան փոքր-ինչ ուրախացնում էր, որ իրենից բացի ոչ ոք չկա ափին: Ծովը հայացքով կանչում էր արևին, և արևը չէր փորձում ընդդիմանալ. արևին դուր էր գալիս պարտվել ծովին, որովհետեւ ծովը...

Ամենաերկար ընթրիքը

Տղամարդը հավաքեց չոր փայտերը, դրեց իրար վրա ու վառեց  կրակը։ Երկինքը կլանում էր կայծերը ու հետ չէր տալիս, երկինքը սովոր է ամեն ինչ առնել-տանել: Ուզեց լաց լինել, բայց զգաց, որ աչքերը չոր են, նորից...