Հեղինակ` Վանուհի Բաղրամյան

Խորհրդավոր ընթիրք ու բացակա մի կռունկ

Բախեցի Սուրյանի գրական ամրոցի դարպասը։ Գիտեմ՝ ներսում է․ ընթրում է օտարների հետ։ Ուզում եմ ներս մտնել որպես յուրային, նրա «կենաց» ասելիքը լսել այդ ընթրիքին։ Դարպասը բացեց մի հույն՝ Միրին։...

«Տիրոջ դասը», որ թաքնագրված հմայքներ ունի

Երբ սուրբծննդյան օրերին Աստվածաշունչ կկարդաք ու նրա բառերը մտքում՝ Օրփեոսի գիրկը կընկնեք, ու Տերը կորոշի ձեզ հյուր գալ երազում, լարե՛ք ձեր հիշողությունն ու բանականությունը՝ նրա դասը լսելու։ Այսպես&nbs...

Վերապրող մը. Արշալույսներ կան, որ տակավին բացված չեն

«Ողջույն քեզ, հայ ժողովուրդ, մեղա՜, ողջույն ձեզ Հայության մնացորդներ, հեռվեն, շատ հեռվեն կուգամ… Կուգամ եղեռնի այն դժոխային վայրերեն, ուր Զոհրապներ, Ակնունիներ, Խաժակներ, Զարդարյաններ, Սի...

«Երևան». էպոպեա, կենսագրական վեպ՝ Երևան շնչավոր հոգու մասին

«Խալդ աստծո մեծությամբ Արգիշտին՝ Մենուայի որդին, այս անառիկ ամրոցը կառուցեց և անվանեց Էրեբունի քաղաք՝ ի հզորություն Բիայնա երկրի և ի սարսափ թշնամիների: Արգիշտին ասում է… Հողն ամայի է...