Հեղինակ` Վանուհի Բաղրամյան

Գուցե ինքնաճանաչման պակա՞սն է մեր սահմանները նեղացնում

Օրորոցայինները ինքնաճանաչման միջոց են   Քառսուն օղորմի Արմաղանին, որ չհասցրեց երգել օրորոցային իր թառլան Դավթի համար։ Ու որբացավ Դավիթ հենց օրոր չլսելուց ու պատժվեց Դավիթ իր զավակին օրոր չերգել...

Համբուրված ըլլայինք ամենազոր հարալեզներե

Մինչև մեռնելը ապրել է պետք նախ   Քանի դեռ Փոքր Մհերը դուրս չի եկել ու աշխարհի ջարդը չի տվել, չի քանդել, որ վերակառուցի, քանի դեռ մենք ապրում ենք անմահության, վերակենդանանալու սրբացրած հավատով,...

Այստեղ ապրելու համար սեր պետք է, կրակ պետք է, եզան ճակատով խևություն պետք է

Չեմ դավաճանի ո՛չ այս թշվառությանը, ո՛չ այս գեղեցկությանը   Եվ եթե մարդ համառություն չունի և չունի այն, որ անվանում ենք հայրենիքի սեր, այստեղ չի կարող ապրել։ Այստեղ ապրելու համար սեր պետք է, կրա...

Նա մեծ էր ավելի, քան նրա հռչակն էր

Վիլի՜ն՝ տե՛ր-տե՛ր, բարի՜-բարի՜, ճերմա՜կ-ճերմա՜կ   «- Տե՞ր ես: -Տե՛ր եմ:   Տերը քիչ է - ես նրանք եմ, նրանք բոլորը Սարոյան են, նրանք ես եմ՝ Վիլյամ Սարոյանս. նրանք բոլորը վկայելու են...